گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی

با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

خاکستر جسمم به سر شمع فرو ریخت

                                 این بود وفایی که من آموخته بودم

در اين دنيا كه حتي دل به دريا بسپري

گرداب خواهد شد...

چه گويم با كه گويم من غم بي همنفس بودن..

و به گلهاي آفتابگردان كه هميشه دلتنگ نورند

               دلم برايت تنگ شده است.

به كبوتران قسم و به اين روزهاي  بي منتها دلم برايت پر ميزند

دلم برايت تنگ ميشود        نه هر روز      نه هر شب   بلكه هر لحظه

                        اين عقربه هاي ساعت نيز ميدانند.

خطوط دفترم نامت را از بر كرده اند

اگر روزي نام تو را ننويسم دل آبي خودكارم برايت تنگ مي شود.   

چگونه فریاد کنم اندوه لحظه های نبودنت را؟

آنقدر از من دوری که برای رسیدنت تقویم هم قد نمی دهد!

اما من برایت می نویسم

            از روز های تنهایی

                               و دل تهی

                                         و چشمهای منتظر

                                                      و دردی که با دیدنت تسکین می یابد.

از همه و همه که نشان نبودنت را می دهد.

اما تمام نامه هایم را به آدرسی که ندارم پست خواهم کرد!!!!!!!!!

به  ایوان  می‌روم  و  انگشتان‌ام  را

چراغ‌های ِ  رابطه  تاريک  اند

کسی  مرا  به  آفتاب معرفی  نخواهدکرد

          کسی  مرا  به  ميهماني ِ  گنجشگ‌ها    

               نخواهدبرد 

                  اما نمیدانم

                    که می افتد به خاکم سایه ی گل

                                    یا نمی افتد؟؟؟؟؟؟؟

بشنو اکنون این سکوت تلخ را!!!

دل من میگیرد از عروسک بودن

دل من می خواهد

             یک مترسک باشم

که بترسد از من

هر چه جغد است و کلاغ

        مرد بقال از من پرسید

             چند من خربزه می خواهی؟

من از او پرسیدم

                دل خوش سیری چند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

به سرخی می گرايد و

                                نشانه های زندگی

                                                حکم بر فراموشی ميدهد ،

 چاره ای نيست جز

 حرکت در مسير سرنوشت...

روزها گذشت

و درخت انتظار

جز ميوه نااميدی

ثمری نداشت

                                                                باران شبانه نيز

                                                                                در تشنگی کوير غرق شد

آنچه در باغچه آرزو يافت می شد

                                عطر دروغين گل ياس بود و بس

باغ در اسارت گل پاييزی است

                اما ديگر بهانه ای برای ماندن نيست

                                بايد موج شد و رفت

                                                بايد برای استقبال بهار آماده شد

                                                                بايد گل پاييزی را

در دست سرنوشت رها کرد

فراموش کردن تو ممکن نيست...

اما بايد از تو گذشت...

برای رسيدن به صبحی بهاری

آرزوی رسيدن به تو را بايد به صندوقچه خاطرات سپرد...

بازهم اين کاغذ خيس نوشته ام را ناتمام می گذارد...

برايت شمع هايي روشن كرده ام،

                        كه تو را تا رستاخيزت بسوزاند.

از ابتدا مي دانستم،

در ذهن قفس        چيزي جز پرنده           نخواهد مرد.

مي گفتي:

« همه چيز تو را برايم نقاشي مي كند.»

« از در و ديوار تويي كه مي باري!»

پس كجا جا ماندم         مني که   آن همه مي باريدم

هميشه دير مي رسيدم،

در را نبسته

كوچه را             از خواب مي پراندم

كنار شمعداني هاي باغ براي آمدنت

دعا مي كردم و

دست آخر

باد در ها را به هم مي كوبيد.

حالا سالي مي شود كه

مي خواهي فكر كني

مرده ام،

اما

شمع هاي من چيز ديگري مي گويند،

چيز ديگري...

               که  چه دردی دارد

                    که چه زخمی دارد

 خنجر از دست عزیزان خوردن

    از من خسته نمی پرسیدی

                               آه ای مرد چرا تنهایی

ما گذشتیم و گذشت انچه تو با ما کردی